♥ Subtitle by VIU - Synced by izrin96 ♥
(Episod 17)
Saya mahu dibedah!
Sama ada berjaya atau tidak,
buang barah di dalam kepala saya ini.
Awak akan tahu nanti!
Sama ada saya dapatnya dari ibu saya atau bukan!
Walaupun saya sudah mati...
Tiada pesakit beritahu doktornya yang dia mahu mati.
Walaupun saya sudah mati,
cari jalan untuk mengubatinya.
Awak tidak boleh dibedah pada keadaan sekarang.
Saya perlukannya.
Tidak boleh.
Saya sudah tidak boleh tunggu lagi!
Sebab awak mahu ubati saya ialah...
kerana isteri awak, bukan?
Saya dengar awak berjanji pada dia...
untuk pergi ke Amerika...
bagi mencari cara membedah barah di kepala dia.
Awak tidak dapat tepati janji awak.
Adakah awak akan berharap pada saya...
supaya janji itu dapat ditepati?
Tunggu.
Awak patut terus makan.
Biar saya bersihkan barang di sini. Kalau tidak, berhabuk nanti.
Biarkan sahaja.
Awak boleh lihat.
Teruskan.
Lihatlah sama ada dia serupa dengan awak.
Kenapa saya perlu melihatnya?
Betulkah awak dalam perjalanan ke sini?
Awak tidak bunyikan loceng?
Saya minta maaf kerana tersilap.
Tidak ada apa untuk dimaafkan.
Awak cuma keliru.
Mari pergi keluar.
Kenapa awak terlalu ingin tahu tentangnya?
Tentang apa?
Sama ada saya dalam perjalanan ke rumah awak...
atau saya dalam perjalanan pulang ke rumah saya.
Saya tidak rasa seperti mahu bergurau dengan awak.
Awak mesti sangat marah pada saya...
kerana lihat gambar isteri awak.
Kita datang ke sini bukan untuk bercakap tentang itu.
Awak tahu apa yang paling sukar bila jadi doktor?
Lihat pesakit saya mati tanpa boleh buat apa-apa.
Awak beritahu saya...
yang awak sangat faham tentang azab seorang pesakit...
bila saya marah awak kerana berlakon seperti doktor.
Awak cakap doktor tidak tahu apa-apa tentang itu.
Awak betul.
Macam mana kami boleh merawat pesakit kami...
kalau kami tidak faham kesakitan mereka?
Bukankah itu buat kami hilang akal?
Untuk melihat seseorang mati?
Jadi, macam mana kami boleh kekal bertenang?
Awak tahu kenapa saya diseksa?
Nam Hyun Joo.
Saya suka awak bukan sebagai pesakit.
Saya suka awak sebagai perempuan.
Tapi, cinta seperti ini tidak akan jadi kenyataan.
Kenapa?
Saya sudah beritahu sebabnya.
Saya dalam masalah besar.
Di mana saya boleh cari orang lain seperti awak?
Baiklah.
Awak patut pergi.
Saya mahukan cinta yang buat saya berdebar.
Supaya saya tidak takut lagi.
Doktor Jang.
Saya takut.
Saya takut mati.
Sebelum ini,
semasa kita pergi ke bengkel kerana kereta awak rosak,
kenapa awak pegang basikal saya?
Tolong...
rawat saya.
Saya minta awak selamatkan saya.
Supaya...
kita boleh mulakan.
Ketika itu, kita bukan lagi pesakit dan doktor.
Awak betul.
Saya tidak bunyikan loceng...
atau ketuk pintu awak,
tapi memang betul saya berdiri di hadapan rumah awak.
Saya pergi dulu.
Kenapa awak lambat sangat?
- Sesuatu yang bagus berlaku. - Apa dia?
Beritahulah sebelum awak masuk.
Sudah lama saya ingin tahu.
Hari ini, saya dapat tahu juga. Saya sangat lega.
Apa yang awak ingin tahu sangat?
Keluarlah. Ayah mahu bercakap dengan awak.
Teruskan. Saya akan dengar sementara saya salin pakaian.
Sehingga sekarang,
ayah buat semua yang awak minta,
tapi ayah tidak akan buat lagi.
Kalau ayah terus diamkan diri,
ayah rasa...
Do Young mungkin akan salahkan ayah.
Awak dengar?
Ya, ayah.
Awak minta dia pergi ke mahkamah?
Berapa banyak awak berleter pada dia hingga dia setuju?
Jadi...
Ayah mahu pergi jumpa dia dan beritahu semuanya.
Aduh.
"Ayah tidak patut masuk campur."
"Hyun Joo tidak akan buat begitu tanpa sebab."
"Dia buat untuk kebaikan ayah juga."
Kenapa awak tidak jawab?
Ayah akan beritahu semuanya pada Do Young.
Hyun Joo.
Hei, Hyun Joo.
Kenapa? Apa yang berlaku?
Hei. Hyun Joo, bangun.
Hei, adakah awak sedar?
Hyun Joo, bangun. Hyun Joo.
(Hospital Awam Gwangil)
- Apa khabar? - Hai.
Teruskan bekerja.
- Apa khabar, tuan? - Khabar baik.
Aduh. Saya terlupa untuk ketuk pintu dahulu.
Saya akan keluar balik dan ketuk.
Pintu itu memang selalu terbuka. Saya yang tutup tadi.
Oh, betulkah? Saya cuai.
- Apa khabar, tuan? - Ya.
Dia...
pesakit yang tidak dengar cakap doktornya?
Ya, dia.
Kenapa orang secantik awak tidak dengar cakap?
Jangan cakap begitu.
Dia berkeras untuk balik rumah hari ini sampai saya perlu...
pergi dapatkan tandatangan Doktor Jang.
Kalau pesakit mahu balik rumah, kita patut benarkan.
Saya perlukan kebenaran Doktor Jang.
Awak dapat?
Tidak. Dia menolak.
Berikan pada saya. Biar saya yang tandatangan.
Saya penyelia Doktor Jang.
- Berikan pada saya. - Doktor Jang akan marah.
Saya rasa saya tidak ada pilihan lain.
Saya mungkin lebih tua,
tapi saya tidak boleh lepaskan pesakit.
Saya mahu keluar sekejap.
Salin balik jubah hospital.
Saya tidak sakit.
Oh, betulkah?
Sesuatu terjadi semalam.
Saya takut sangat sehingga saya pengsan.
Sebelum datang ke sini,
saya sudah periksa rekod awak.
Awak tidak sihat.
Saya bukan seperti Doktor Jang...
yang merupakan tiga doktor terbaik, tapi...
saya agak yakin tentang itu.
Mulai hari ini,
saya doktor awak.
Bukankah awak akan selesa begitu?
Doktor lebih tua akan buat awak lebih selesa.
Awak tahu siapa saya, bukan?
Itu sahaja. Awak boleh balik rumah hari ini.
Siapa dia?
Ayah Kim Hye Kyung.
Siapa?
Bapa mentua Doktor Jang.
Kenapa awak datang ke sini balik?
Untuk periksa sama ada saya tertinggal sesuatu.
Awak cakap awak tidak dapat teruskan menjadi doktor dan pesakit.
- Tentang itu... - Jangan cakap apa-apa.
Diam sahaja.
Duduklah.
Duduk.
Saya sudah berjanji pada pesakit itu...
yang saya akan sembuhkan dia walau apa pun.
Adakah doktor seorang dewa?
Kenapa berjanji begitu?
Lupakan sahaja tentang Hye Kyung...
kalau awak mahu tepati janji itu.
Ayah.
Saya bukan bapa mentua awak.
Pada hari Hye Kyung mati,
kita sudah tiada apa yang dapat menghubungkan kita.
Awak tahu bagaimana keajaiban terjadi?
Awak mesti percaya yang tiada apa yang mustahil.
Keajaiban terjadi bila awak taksub pada sesuatu.
Kalau doktor dan pesakit tidak patut jatuh cinta,
jadi, lepaskan diri awak dari rasa bersalah...
terhadap kegagalan awak menyelamatkan Hye Kyung,
dan bergantung pada cinta awak.
Secara logiknya,
pesakit yang sebenar...
ialah awak, bukan Nam Hyun Joo.
Awak, Jang Seok Joon.
Awak lembab.
Hei, adakah jenis A dan B sama?
- Tidak, lihat betul-betul. - Awak sudah periksa lif?
- Saya rasa ia lebih kecil. - Ia lebih kecil?
- Tempatnya salah. - Apa yang terjadi?
Agak bagus.
- Awak patut minta saya yang buat. - Tidak apa. Saya tidak kisah.
- Mi Young, tolong buatkan 4 kopi. - Buatlah sendiri.
Hebat.
- Minumlah. - Terima kasih.
Maaf.
Saya minta pertolongan awak, tapi meneruskannya tanpa awak.
Agak teruk.
Saya tidak tahan dengan kutukan itu.
Joon.
Apa yang ada dalam kepala awak sebenarnya?
Saya ingat awak sudah tidak dapat buat apa-apa.
Di mana awak dapat semua idea itu?
Tahniah.
Ia adalah lakaran yang serba baru.
Ya, awak bijak.
Terima kasih kerana memahami.
Apa rahsianya?
Bagaimana awak dapat hasilkannya?
Connie Shin.
Tinggal dengan perempuan begitu...
akan bawa balik semua keghairahan.
Saya ada dengar sesuatu tentang awak.
Awak mahu menetap di luar negara?
Saya tidak menetap.
Saya cuma mahu didik anak-anak saya.
Jadi, kami akan tinggal di New York untuk sementara waktu.
Siapa tahu?
Persekitaran di New York mungkin dapat jadikan saya bijak macam awak.
Saya patut pergi.
Terima kasih.
Malang sekali.
Saya sangat perlukan bantuan awak.
Saya perlu minta tolong awak bila saya tersekat.
Selamat berjaya.
Terima kasih.
Jangan terlalu percayakan Connie Shin.
Jangan jatuh cinta dan jadi malas.
Jumpa lagi.
Ya.
Saya mahu berikan pujian yang tidak ada makna pada dia,
tapi Do Young sudah...
mengemukakan rekaan yang terbaik.
Tidak, lupakan saja tentang sapaan hormat itu.
Dia betul-betul telah musnahkan ego saya.
Terima kasih, Encik Choi.
Saya terhutang budi pada awak.
Kalau JQ menolak rekaan dia,
saya perlu keluarkan duit yang awak berikan pada saya.
Saya letakkan panggilan dulu.
Ya. Selamat tinggal.
Betul?
Choi Joon keluar dengan muka yang sangat pucat.
Dia ingat awak akan gagal sepenuhnya...
dan dia sudah dapat perjanjian itu balik,
tapi sejurus selepas dia nampak lukisan awak, dia terkejut.
Seperti dadanya diserang, dan dia pucat lesi.
Saya rasa lega kali ini.
Bunyinya macam dia serius.
Khabar angin tentang Kim Do Young sudah kembali telah tersebar.
- Tunggu sekejap. - Ya.
Helo, ayah.
Awak ada masa?
Apa?
Ya.
Ayah baru sahaja keluar rumah.
Ayah akan sampai lebih kurang sejam lagi.
Saya akan balik ke rumah.
- Susah untuk datang ke sini. - Tidak apa, ayah boleh pergi.
Ayah akan telefon awak bila ayah sudah sampai.
Siapa tadi? Muka awak terus berubah.
Tuan.
Telefon.
Helo?
Ada apa-apa awak mahu makan?
Apa yang saya mahu makan?
Saya terfikir untuk makan pasta.
Saya pergi ke pasar berdekatan rumah saya.
Saya boleh jumpa semua bahan yang saya mahu di Seoul.
Hidangan utamanya ialah daging lembu.
Apa?
Saya minta maaf. Apa awak cakap?
Bunyinya seperti awak penat. Semuanya tidak apa-apa?
Baiklah. Datang ke rumah untuk makan malam, okey?
Hei.
Awak tidak balik lagi?
Saya lapar dan saya jumpa banyak makanan di dalam peti sejuk.
Awak masih memasak sekarang?
Pergi.
Awak mengeluh setiap kali ada sesuatu yang pelik terjadi.
Apa semua ini?
Awak sudah ubah fikiran awak?
- Apa maksud awak? - Awak rapat sangat dengan dia...
sampai awak masakkan untuk dia?
Awak patut buat keranda yang paling besar dan terbaik.
Awak patut letakkan dia ke dalam dan bawa dia naik kapal terbang.
Bukankah itu sebab awak selalu datang ke Seoul?
Tepati janji awak...
sebelum saya masukkan awak ke dalam keranda.
Adakah Park Young Geun, pengarah syarikat awak?
Dia risau hidup awak akan musnah.
Awak tidak boleh percayakannya juga, bukan?
Ayah ada cakap sesuatu tentang awak sebelum dia mati.
"Tanpa ada duit sedikit pun walaupun di Siberia,"
"Da Hye akan dapat hidup."
Tapi, perempuan berjiwa kental itu terdesak dengan cinta?
Di mana logiknya?
Awak takutkan saya.
Kalau dia tidak sempat lakukannya dalam masa sebulan,
saya takut sesuatu akan berlaku.
Saya mungkin akan maafkan dia.
Kerana...
saya lebih menyukai dia sekarang.
Sedarlah.
Kalau dia tahu bagaimana awak hidup, Do Young...
Kenapa dengan awak?
Bila saya baik pada awak, awak serang saya pula.
Saya beritahu awak kerana awak satu-satunya adik saya.
Tidak kiralah betapa kaya dan cantiknya awak...
Terkejut saya dibuatnya.
Awak ini panas baran.
Da Hye.
Ada satu kata-kata orang tua.
"Lelaki yang tinggalkan isterinya..."
Awak ingat saya akan berlembut dengan awak?
Aduh, saya memang teruk.
Ada benda tidak patut diberitahu pada adik saya.
Terima kasih banyak.
Da Hye.
Awak betul-betul sukakan dia?
Baiklah, saya faham.
Lupakan apa saya cakap tadi.
Maafkan saya, ya?
Maaf.
Kenapa ketua doktor ubah fikiran dia?
Dia beritahu saya yang saya tidak boleh tinggalkan hospital.
Saya tidak pasti.
Awak boleh balik seorang diri?
Panggil seseorang untuk temankan awak.
Saya tidak apa-apa.
Awak tidak perlu berhenti di kaunter.
Rekod akan terus tertulis yang awak masih berada di hospital.
Ingat itu. Selamat tinggal.
- Di mana awak dapat kereta ini? - Masuklah.
Awak tidak perlu bawa saya pulang ke rumah.
Masuk sahajalah.
Kereta ini tidak akan rosak kerana masih baru.
Saya tidak beli kereta ini.
Jangan ketawakan saya.
Mengejutkan.
Macam mana awak boleh katakan dengan nada bersahaja?
Ada apa-apa yang tidak kena?
Saya tidak rasa...
awak boleh jumpa saya lagi.
Cakap arah mana saya patut pergi.
Pergi ke perhentian bas terdekat.
Timur atau barat?
Saya mahu lihat laut. Pantai mana yang awak mahu lihat?
Laut di timur atau selatan?
Saya juga mahu lihat matahari terbit dan terbenam.
Kalau kita pergi...
Apa yang susah sangat?
Kalau awak mahu pergi melihat matahari terbit, pergi ke timur.
Kalau mahu pegi lihat matahari terbenam, pergi ke barat.
Barat.
Awak lebih suka matahari terbenam daripada matahari terbit?
Daripada matahari terbenam,
bukankah matahari terbit lebih...
Kenapa awak cuba buatkan saya jadi lelaki gatal?
- Apa maksud awak? - Betul, bukan?
Selepas melihat matahari terbenam, kita boleh pulang ke rumah.
Tapi, jika lihat matahari terbit, kita tidak boleh pulang malam ini.
Apa masalahnya?
Macam mana caranya?
Arah mana yang awak mahu pergi?
Tentukan sekarang. Masa berdetik.
Pergilah ke mana awak mahu.
Cakap sahaja arah mana.
Barat.
Dia sudah pergi?
Ya. Saya sudah minta dia pulang ke rumah.
Saya bercakap tentang Doktor Jang.
Awak sudah sampai.
Duduklah.
Mari pergi ke tempat lain.
Ayah ada duit.
Ayah suka di sini.
Ayah sudah berjanji pada Hyun Joo...
yang ayah tidak akan cakap pada awak.
Ayah tidak perlu beritahu saya.
Saya tahu.
Betulkah?
Ayah tahu,
dia boleh buat apa saja tanpa beritahu saya.
Saya tidak kisah.
Sama ada dia sukakan orang lain secara rahsia...
atau ada hubungan sulit,
saya tidak kisah.
Selagi dia gembira,
dia boleh buat apa sahaja yang dia mahu.
Kalau dia mahu kembali pada saya,
itu lebih bagus.
Memang betul, saya curang pada dia.
Saya tidak berniat pun,
tapi Hyun Joo asyik tolak saya.
Baiklah...
Itu hanya alasan.
Saya nampak dengan mata saya sendiri.
Maafkan saya, ayah.
Saya tidak dapat kawal diri.
Disebabkan saya nampak sendiri,
saya tidak ada pilihan lain selain percayakan dia.
Apa yang awak cakapkan?
Ayah cuba mahu...
beritahu awak yang Hyun Joo akan mati.
Apa yang ayah cakap?
Hyun Joo akan apa?
Ayah sungguh lembab.
Kenapa ayah libatkan diri?
Tolong cakap sekali lagi.
Hyun Joo...
Adakah dia akan sama seperti ibunya?
Buatlah seperti awak tidak tahu.
Jangan tunjukkan sangat di depan dia.
Dia takut awak akan tahu.
Tunggu sekejap, ayah.
Saya...
Saya perlu buat panggilan.
Hyun Joo...
♥ Subtitle by VIU - Synced by izrin96 ♥